عاشقان

سرشکسته گذشتند،

شرمسار ترانه‌های بی‌هنگام خویش.

 و کوچه‌ها

بی‌زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان

شکسته گذشتند

خسته

         بر اسبان تشریح

و لته‌های برنگ غرور

نگونسار بر نیزه‌هایشان.

 تو را چه سود

                  فخر به فلک بر

                                    فروختن

هنگامی که هر غبار راه لعنت شده نفرینت می‌کند؟

تو را چه سود از باغ و درخت

که با یاس‌ها به داس سخن گفته‌ای.

 آنجا که قدم بر‌نهاده باشی

گیاه از رستن تن می‌زند

چرا که تو

تقوای خاک و آب را

                        هرگز

باور نداشتی.

  فغان! که سرگذشت ما

سرود بی اعتقاد سربازان تو بود

که از فتح قلعه روسبیان باز می‌آمدند.

 باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد،

که مادران سیاه‌پوش

-داغداران زیباترین فرزندان آفتاب و باد-

هنوز از سجاده‌ها

                      سر بر نگرفته‌اند!

پ.ن.:

1- "دنیای این روزای من..."

2- "یادگارِ تو به من رنگِ غروبِ..."

3-.................

"متن: احمد شاملو"